Aanvoerder Annabel geeft sporters een stem op de Special Olympics Nationale Spelen 2026 in Haarlem
Tussen de velden van HC Bloemendaal hangt een typische toernooisfeer: geroezemoes in de grote tent, sporttassen onder de tafels, lunchpakketjes worden opengetrokken, vrijwilligers lopen af en aan, vrolijke muziek op de achtergrond. DHC Hudito is met vier teams aanwezig en heeft nog een vijfde team thuis in Delft zitten. Terwijl ploeggenoten eten, lachen en napraten over de wedstrijden van die ochtend, loopt één sporter voortdurend heen en weer tussen de verschillende groepjes. Hier een arm om de schouder, daar een kort praatje, even kijken hoe het met iemand gaat en ondertussen al bezig om iedereen mee te nemen om straks een ander Hudito-team aan te moedigen.
Annabel heeft geen coaches nodig om haar te vergezellen bij het interview. Langs de lijn van het hoofdveld vertelt ze over haar derde deelname aan de Special Olympics Nationale Spelen, ditmaal in Haarlem. ‘Gisteren hebben we alles gewonnen. Nipt, maar we hebben goed gespeeld. Vandaag een gelijkspel en straks de finale.’ Hockeyen doet ze al sinds haar achtste: ‘Het blijft gewoon heel leuk. Je krijgt er plezier van, maar ook vrienden. Het is ook leuk om te zien dat we elke keer beter voor de dag komen. Dit is echt een van de leukste edities tot nu toe.’
Over een uur speelt ze de finale, maar daar ligt haar focus nog niet: ‘We gaan eerst nog een ander Hudito-team aanmoedigen. Op een toernooi als dit zijn we een hechte groep, dat zorgt voor extra power. Uiteindelijk zijn plezier en sportiviteit het belangrijkst. Als we ook nog de winst kunnen pakken, is dat dubbel winst.’
Hockey betekent voor haar veel meer dan winnen of verliezen. Het gaat om de omgang met anderen en het gevoel ergens bij te horen: ‘Vooral sociale contacten, vrienden maken. Met de meeste teamgenoten speel ik al jaren. En gewoon lekker bezig te zijn, er altijd iets leuks van maken.’ Dat klinkt allemaal simpel, maar de sport heeft haar ook veel gebracht buiten de lijnen. ‘Ik durf meer voor mezelf op te komen als ik iets niet prettig vind, het aan te geven als iets niet gaat.’
Als aanvoerder is Annabel een ideaal verlengstuk van haar coaches. ‘Ze pikt heel snel op hoe het met mensen gaat en is een goede vertaler van behoeften’, vertelt coach Joppe. ‘Ze is super sociaal gevoelig, let goed op wat er om haar heen gebeurt en ziet dingen vaak zelfs eerder dan wij als coaches. Natuurlijk heeft ze zelf ook soms ondersteuning nodig, maar ze is tegelijk heel zelfstandig. Het is heerlijk om haar als aanvoerder te hebben, en ze kan ook nog goed hockeyen!’
‘Ze leert steeds beter hoe ze om haar beperking heen deel kan nemen aan het leven. Ze zet zich echt bewust in voor andere sporters met een beperking. Ze wordt ouder en daardoor ook steeds duidelijker en eloquenter in wat ze wil overbrengen. Ze kan zich heel goed uitdrukken over wat deze doelgroep nodig heeft. Dat is enorm knap en vind ik tof om te zien.’ Ook in het dagelijks leven ziet hij die ontwikkeling. ‘Ze is uitgesprokener geworden, maar tegelijkertijd ook wat relaxter. Ze durft steeds meer te zeggen wat ze vindt.’
Ook binnen de vereniging neemt Annabel steeds meer verantwoordelijkheid op zich. Als toernooicommissaris zorgt ze ervoor dat teams van Hudito kunnen deelnemen aan toernooien en denkt ze mee over de organisatie van bijvoorbeeld het zaalhockeytoernooi. ‘Dit jaar was mijn vuurdoop, ik mocht voor het eerst echt mee organiseren. Het is heel goed gegaan. Het is leuk om te kijken welke teams aan elkaar gewaagd zijn en de poules in te delen. Ik wil ervoor zorgen dat iedereen een leuke dag heeft met elkaar en de andere teams.’
‘Je moet er echt scherp op zitten, soms op het laatste moment nog dingen veranderen. Die scherpte heb ik altijd al wel gehad, maar ik word er nog scherper door.’ Haar rol draait echter om veel meer dan de toernooien in goede banen leiden: ‘Jongeren met een verstandelijke beperking moeten meer kansen krijgen. Er moet meer inclusie en diversiteit komen, niet alleen binnen het hockey, maar bij elke sport en in het hele land.’
Tijdens de finale coacht Annabel volop mee. De wedstrijd eindigt in een gelijkspel en shoot-outs moeten de beslissing brengen. De keeper van tegenstander MHC Bemmel 800 grijpt een heldenrol door meerdere shoot-outs te stoppen en het feest barst los. Waar de doelverdediger van Bemmel uitgebreid staat te juichen en zijn familie langs het veld tot tranen aan toe ontroert, is de teleurstelling bij de keeper van Hudito voelbaar. Annabel is er als eerste bij om voor troost te zorgen. Ook bij de prijsuitreiking aan het einde van het weekend neemt Annabel het voortouw. Trots leidt ze haar ploeg door de erehaag het veld op. Samen dragen ze een grote vlag met het logo van hun club.
‘Ik hoop dat ik kan laten zien wat ik doe, zodat anderen denken: dat kan ik ook. Dat je niet moet opgeven. Wij kunnen meer dan de meeste mensen denken. Een paar jaar geleden zat ik op school en wist ik niet wat ik later wilde doen. Nu heb ik hockey, een hele leuke groep en kan ik mijn stem laten horen voor iedereen die een beperking heeft. Dat vind ik heel mooi. Ik hoop dat ik dat nog jaren mag blijven doen.’
