Nu doneren
<- terug naar overzicht

In gesprek met Snowboarder Chris Vos - Augustus

’Nu meters maken en één worden met het nieuwe snowboard been’

De sleutel tot Paralympisch succes ligt grotendeels in handen van Chris Vos zelf. Maar ergens in Nederland wordt ’mee gesleuteld’ aan wat straks in het Koreaanse Pyeongchang tot een medaille moet leiden, en het liefst goud. De Suspensionbouwer HK uit Tiel heeft een speciale veer gefabriceerd en in zijn werkruimte ontfermt prothesemaker Frank Jol zich na de tests telkens over de juiste afstemming. We zijn dit weekeinde naar Saas-Fee afgereisd en het been voelt goed in de sneeuw, ik ben er ontzettend blij mee. Nu is het zaak om veel meters te maken en één te worden met het nieuwe been”, zegt Chris Vos zondagavond vanuit Zwitserland.

Je kunt een planning maken, maar als de natuur anders beslist, moet je anticiperen. We zouden vorige week aan ons eerste trainingskamp in de sneeuw beginnen, maar in het Italiaanse Stelvio zaten de gletsjers door de hitte ’dicht’. Bizar eigenlijk. Daardoor hebben we de trainingsweek op de mountainbike in de Zwitserse bergen met een week vervroegd. Het werd een toffe week. We verbleven telkens in de bergen van Klosters, onder mooie omstandigheden. En er is flink gefietst, zo’n 70 kilometer per dag waar we twee bergen beklommen. De eerste dertig kilometer ging het omhoog, daarna volgde de afdaling op het mountainbike track, da’s een technisch parcours, dus dat is echt heel vet en leuk.” Aan het einde verbleven we in het huisje van de ouders van een van onze trainsters, Bell Berghuis. Dat is natuurlijk bonus voor ons. Zij is hier opgegroeid, dus zij kent de leuke plekjes. En als je boven op zo’n berg staat, die je zelf op de mountainbike hebt beklommen, wat ik nog nooit eerder heb gedaan dan is het boven echt zo ontzettend mooi.” 

Gelukkig was het de afgelopen dagen aan het dumpen - dat betekent dat er veel sneeuw valt in Saas-Fee, dus zijn we daar vervolgens naar toe gereden. Want de planning die we eerst hadden, is toch wel wat anders verlopen. Het trainingskamp in Chili ging niet door, Italië ging niet door, dan wil je wel weten wanneer je dan wél in de sneeuw gaat komen. Sommigen hebben de keuze gemaakt om deze weken naar Nieuw-Zeeland te gaan, maar dat hebben wij deze keer aan ons voorbij laten gaan. Dan denk je zoals afgelopen week wel even: hebben we daar wel goed aan gedaan?”Aan de andere kant kreeg mijn been even de tijd om te genezen. Als je zo’n nieuwe prothese test, dan is het leer stijf en dat moet soepel worden. Als ik dan zoals laatst een drukplek krijg boven de rand van de orthese en mijn huid gaat stuk, betekent dat niet alleen dat er weer iets veranderd moet worden aan de orthese omdat die niet helemaal lekker zat, maar ook dat de huid even moet genezen. Dan stap ik weer even op het skateboard, om toch bezig te zijn en dat geeft mij veel plezier.”  

Na de tests geef ik telkens feedback aan Frank Jol. En dit is nu één veer, maar we willen er natuurlijk meer hebben, want je hebt gewoon back-up van je materiaal nodig. Dan moet Frank er dus één extra maken en die moet dan weer worden in geveerd in de machine voor de souplesse, da’s best een dingetje bij elkaar.” Wetende dat het seizoen eraan komt, vind ik het daarom best spannend en vroeg ik me afgelopen week af of ik wel op schema zit. Je ziet de filmpjes van de snowboarders uit andere landen voorbijkomen en dan zie je via facebook dat ze met hun materiaal bezig zijn geweest. Dus posten wij ook wat filmpjes, maar nog geen beelden vanuit de sneeuw. En ik ga ook niet laten zien wat ik echt aan het squatten ben in het krachthonk. Ik laat expres niet zien waar wij mee bezig zijn” 

Ik moet gewoon weer even voor een langere periode in de sneeuw vertoeven en voelen wat ik kan. En ik bekijk het ook zo dat ik maandenlang op Papendal heel serieus heb getraind en dan zijn die uurtjes op het skateboard juist heel belangrijk om de lol weer terug te vinden. Daar waar ik het allemaal voor doe. En als ik straks weer wat schansjes heb gesprongen of mensen op de piste boos maak omdat ik te hard langskom, dan weet ik dat het goed zit…”  In september start het wedstrijdseizoen met World Cup’s op een hele gekke bestemming: In een snowboardhal in Dubai…. Best vreemd :)  Ik denk dat de meeste concurrenten dan aan de start zullen verschijnen. Maar mijn grootste concurrent, de Oostenrijker Reinold Schett, die woont op een half uur van zijn eigen gletsjer in Pitztal, dus die kom ik de komende weken al wel tegen.” 

Wie ik ook weer snel wil zien en omhelzen, is Bibian Mentel. Bieb is weer ziek en dat is heftig. Begin deze maand hadden zij en haar man Edwin Spee de Obstacle Run georganiseerd en ondanks dat ze de nacht ervoor het slechte nieuws te horen kreeg dat zich nieuwe tumoren hadden aangediend, stond ze tijdens die dag van de Run met zeven paracetamolletjes in haar lichaam toch weer klaar om er voor iedereen een mooie dag van te maken. Echt heel bijzonder.” Ik besef het niet helemaal, dat ze zo ziek is. Bieb stelt jou als toehoorder altijd zo gerust, ze vertelt het alsof het om een gebroken pols gaat maar dat is absoluut niet zo. De kanker is voor de zoveelste keer terug bij haar en het is ook altijd weer goed gekomen. Maar nu zit het op twee rare plekken, ze is kilo’s afgevallen door een ziekenhuisbacterie en Edwin geeft aan dat de bestralingen en de opgelopen bacterie veel van haar hebben gevergd. Nu zij klaar is met de bestralingen hoop ik dat ze snel weer hersteld. Duimen en vingers op elkaar dat het weer goed komt met haar! Bieb, Edwin we denken aan jullie.” 

Eddy Veerman schrijft wekelijks het Paralympisch Journaal in de Telegraaf. Daarnaast schreef hij onder meer de biografieën van Esther Vergeer en Jan Smit en onlangs kwam zijn boek 'Was Getekend 2, de inspirerende verhalen van zestien Paralympische sporters' uit. Eddy volgt snowboarder Chris Vos op de voet en schrijft zijn belevenissen op in columns. Dat en meer zal volgend jaar rond de Paralympische Spelen van Pyeongchang leiden tot een boek.